مکانیسم اصلی اثر تری پرکسین تقلید از عملکرد هورمون ضد ادرار (وازوپرسین) در بدن است که در درجه اول بر روی گیرنده های V1 اثر می گذارد و باعث انقباض عروق در رگ های خونی احشایی می شود. این اثر دو فایده کلیدی دارد:
کاهش فشار ورید پورتال
کاهش جریان خون احشایی
در بیماران مبتلا به فشار خون پورتال، افزایش جریان خون احشایی باعث تشدید وریدهای واریسی می شود، مشکلی که به طور موثری توسط تریپرکسین از طریق انقباض عروق کاهش می یابد.
علاوه بر این، در سندرم هپاتورنال، بیماران اغلب یک حالت متناقض از اتساع عروق سیستمیک اما جریان خون کلیوی ناکافی را تجربه می کنند. تریپرکسین با "توزیع مجدد جریان خون" و افزایش پرفیوژن کلیه، عملکرد کلیه را بهبود می بخشد.
