داپتومایسین

داپتومایسین|آنتی بیوتیک لیپوپپتید|گرم-پژوهش مثبت|علوم{1}}پپتید

【خواص】پودر سفید یا سفید{0}}
【خلوص】 بیشتر یا مساوی 95%
【بسته】 5 میلی گرم، 10 میلی گرم
【ذخیره】2-8 درجه، ذخیره سازی -20 درجه، ذخیره سازی مهر و موم شده
【اطلاعات بیشتر] قیمت پپتید، اطلاعات توالی، ساختار شیمیایی، وزن مولکولی، ادبیات تحقیقات علمی، لطفا درخواست ایمیل

داپتومایسین یک آنتی بیوتیک لیپوپپتیدی حلقوی از Streptomyces roseus است که از یک هسته پپتیدی حلقوی متشکل از ده اسید آمینه با زنجیره جانبی اسید چرب تشکیل شده است. عملکرد آن متفاوت از آنتی‌بیوتیک‌های -لاکتام یا گلیکوپپتید است، که عمدتاً به یون‌های کلسیم برای دستیابی به حمله هدفمند به غشای سلولی باکتری متکی است، با فعالیت باکتری‌کشی سریع در برابر انواع باکتری‌های گرم مثبت مقاوم به دارو، از جمله MRSA، VRE. داپتومایسین یک پپتید مصنوعی{5}با خلوص بالا است که فقط برای آزمایش‌های آزمایشگاهی و حیوانی و سایر کاربردهای تحقیقاتی علمی است و نمی‌توان از آن برای درمان انسانی استفاده کرد.

فرآیند ضد باکتری داپتومایسین با حضور یون های کلسیم آغاز می شود. در غلظت‌های فیزیولوژیکی یون‌های کلسیم (حدود 50 میلی‌گرم در لیتر)، آنتی‌بیوتیک داپتومایسین دستخوش تغییر ساختاری می‌شود که منجر به تشکیل منافذ الیگومری گذرنده در غشای سلولی باکتری حاوی فسفاتیدیل گلیسرول (PG) می‌شود. Silverman et al. (2003)، در عوامل ضد میکروبی و شیمی درمانی، بیان کرد که داپتومایسین علیه استافیلوکوکوس اورئوس مؤثر است. در عوامل ضد میکروبی و شیمی درمانی، سیلورمن و همکاران. (2003) نشان داد که فعالیت باکتری‌کشی داپتومایسین بر علیه استافیلوکوکوس اورئوس رابطه‌ای واضح-وابسته به زمان و وابسته به دوز{10}} با اتلاف پتانسیل غشا دارد: در غلظت 5 میکروگرم بر میلی‌لیتر، زنده‌مانی سلول در عرض 30 دقیقه بیش از 99 درصد کاهش یافت، در حالی که پتانسیل غشایی بیش از 30 درصد افزایش یافت. تشکیل منافذ منجر به جریان سریع K+ شد که به نوبه خود سنتز DNA، RNA و پروتئین را مهار کرد و در نهایت باکتری را از بین برد. برخلاف اکثر پپتیدهای ضد میکروبی کاتیونی، داپتومایسین یک مولکول آنیونی است که برای اعمال اثرات هدف‌گیری غشایی باید به یون‌های کلسیم متکی باشد، مکانیسم منحصربه‌فردی که آن را به یک مولکول مدل مهم برای مطالعه آنتی‌بیوتیک‌های فعال غشایی تبدیل می‌کند.

داپتومایسین حداقل غلظت مهاری (MICs) بسیار پایینی را در برابر باکتری‌های هوازی گرم مثبت معمول بالینی نشان داد. فوکس و همکاران. (2000) 514 ایزوله بالینی را مورد بررسی قرار دادند و دریافتند که MICهای همه سویه‌های آزمایش‌شده کمتر یا مساوی 2 میلی‌گرم در لیتر بودند، با تنها چند سویه از E.faecalis و لیستریا مونوسیتوژنز که به 4 میلی‌گرم در لیتر رسیدند. فکالیس (شامل سویه‌های مقاوم به وانکومایسین) 0.25- 2 میلی‌گرم در لیتر، -همولیتیکا و E. faecalis (شامل سویه‌های مقاوم به وانکومایسین) 0.03- و M26LRS-5، 0.03 و M26LRS برای 0. میلی گرم در لیتر برای E. faecalis و E. faecalis (شامل سویه های مقاوم به وانکومایسین)، و 0.016-0.25 میلی گرم در لیتر برای استرپتوکوک -همولیتیکوس. شایان ذکر است که MIC های داپتومایسین مشابه موارد مقاومت به متی سیلین یا وانکومایسین بود. قابل‌توجه، MIC داپتومایسین با فنوتیپ‌های مقاومت متی سیلین یا وانکومایسین همبستگی نداشت، که نشان می‌دهد فعالیت آن در برابر MRSA و VRE تحت تأثیر مکانیسم‌های مقاومت از قبل موجود نیست. Cilli و همکاران. (2006) همچنین تایید کرد که تمام سویه های آزمایش شده در یک مطالعه آزمایشگاهی بر روی 42 سویه VRE، 30 MRSA و 36 سویه MRSE به داپتومایسین حساس بودند. نتایج یک مطالعه آزمایشگاهی از 42 سویه VRE، 30 MRSA و 36 سویه MRSE نشان داد که همه سویه های Daptocinmy حساس بودند.

1. تحقیق در مورد عفونت های باکتریایی مقاوم به چند دارو-
داپتومایسین برای درمان عفونت های پیچیده پوست و بافت نرم، باکتریمی استافیلوکوکوس اورئوس و اندوکاردیت عفونی سمت راست-تایید شده است. از سال 2010، تقریباً 1 میلیون بیمار در سراسر جهان با عفونت‌های باکتریایی گرم مثبت شدید با آنتی‌بیوتیک داپتومایسین درمان شده‌اند. در محیط تحقیق، اغلب به عنوان یک کنترل مثبت در برابر MRSA و VRE یا برای کشف درمان های ترکیبی جدید استفاده می شود.

2. عفونت‌های مرتبط با بیوفیلم-
درمان عفونت‌های مرتبط با دستگاه‌های پزشکی به‌ویژه به دلیل ظرفیت بالای تشکیل بیوفیلم Enterococcus faecalis مشکل‌ساز است. Barber et al. (2021) برای ارزیابی فعالیت تجویز همزمان داپتومایسین بر روی VRE در بیوفیلم‌ها، از روش منحنی کشتن بیوفیلم-استفاده کرد. آنها دریافتند که MIC (bMIC) در بیوفیلم ها 2{12}}8 برابر بیشتر از MIC معمولی است، که نشان می دهد بیوفیلم ها به طور قابل توجهی حساسیت دارویی را کاهش می دهند. با این حال، هنگامی که آنتی بیوتیک داپتومایسین با سفتریاکسون، آمپی سیلین یا ریفامپیسین ترکیب شد، bMIC بیش از یا مساوی 2 برابر کاهش یافت و اثرات ضد باکتریایی هم افزایی را در برابر بیشتر سویه های آزمایش شده نشان داد (بیشتر از یا مساوی 2 log10 CFU/cm² در مقایسه با عامل منفرد). این داده ها مرجع مهمی برای مطالعه استراتژی های ضد بیوفیلم هستند.

3. تحقیق در مورد مکانیسم های مقاومت دارویی
مطالعات مقاومت به داپتومایسین بر روی سیستم تنظیمی دو جزئی mprF و VraSR متمرکز شده است. مهتا و همکاران (2012) دریافتند که جهش‌های نقطه‌ای mprF (مثلا L826F) مستقیماً با فنوتیپ‌های مقاومت آنتی‌بیوتیکی داپتومایسین در سویه‌های MRSA بالینی مرتبط است و فعال‌سازی سیستم VraSR یک عامل هم افزایی کلیدی در مقاومت دارویی است. غیرفعال شدن VraSR به طور قابل توجهی حساسیت داپتومایسین را افزایش داد، در حالی که مقاومت پس از پر کردن مجدد بازسازی شد. این یافته‌ها پایه‌ای مولکولی برای درک پاسخ تطبیقی ​​باکتری‌ها به آنتی‌بیوتیک‌های هدفمند غشایی ارائه می‌کنند.

4. غربالگری ترکیبی دارو
اثر هم افزایی داپتومایسین با -لاکتام، ریفامپیسین و آمینوگلیکوزیدها به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته است. علاوه بر این، جفت‌های شیمیایی داپتومایسین با نانو خوشه‌های نقره در سال‌های اخیر توانایی آسیب رساندن به غشاء را افزایش داده‌اند. توجه به این نکته مهم است که داپتومایسین برای مطالعات عفونت ریه مناسب نیست زیرا به مواد فعال سطح ریه متصل می شود و توسط آن غیرفعال می شود.

توصیه های نگهداری و استفاده
توصیه می شود پودر لیوفیلیزه در دمای -20 درجه نگهداری شود و از انجماد و ذوب مکرر جلوگیری شود. پس از انحلال، می توان آن را در -80 درجه برای نگهداری طولانی مدت توزیع کرد. محققان باید فعالیت داپتومایسین را بر اساس سیستم آزمایشی خاص (به عنوان مثال، غلظت یون کلسیم، ترکیب متوسط) از قبل تأیید کنند، زیرا سطح یون کلسیم به طور مستقیم بر اثر باکتری کش آن تأثیر می گذارد.

• سیلورمن JA و همکاران. عوامل ضد میکروب Chemother. 2003;47(8):2538-2544.
• Fuchs PC، و همکاران. J Antimicrob Chemother{1}};46(3):443-447.
• Cilli F، و همکاران. J Chemother{1}}؛ 18 (1): 27-32.
• باربر KE، و همکاران. آنتی بیوتیک ها. 2021؛ 10(8): 897.
• مهتا اس، و همکاران. عوامل ضد میکروب Chemother. 2012;56(1):92-102.
• سیلورمن JA و همکاران. J Infect Dis. 2005;191(12):2149-2152.

داپتومایسین، آنتی بیوتیک لیپوپپتیدی، دپلاریزاسیون غشا، MRSA، باکتری های گرم مثبت