تیوسترپتون

تیوسترپتون|مهار کننده FOXM1|مجتمع YAP/TEAD/FOXM1|پپتید ضد تومور|علم{2}}پپتید

【خواص】پودر سفید یا سفید{0}}
【خلوص】 بیشتر یا مساوی 95%
【بسته】 5 میلی گرم، 10 میلی گرم
【ذخیره】2-8 درجه، ذخیره سازی -20 درجه، ذخیره سازی مهر و موم شده
【اطلاعات بیشتر] قیمت پپتید، اطلاعات توالی، ساختار شیمیایی، وزن مولکولی، ادبیات تحقیقات علمی، لطفا درخواست ایمیل

تیوسترپتون (TST)، یک آنتی بیوتیک پپتیدی حلقوی تیازول از استرپتومایسس، اخیراً به عنوان یک مهارکننده اختصاصی فاکتور رونویسی FOXM1 شناسایی شده است که یک فاکتور رونویسی انکوژن کلیدی است که پیشرفت چرخه سلولی، پایداری ژنوم و ترمیم DNA را تنظیم می‌کند و به شدت در تومورهای مختلف مرتبط است و به شدت در تومورهای مختلف مرتبط است. این ترکیب مستقیماً به پروتئین FOXM1 متصل می شود، فعالیت رونویسی آن را کاهش می دهد و بیان FOXM1 را در سطوح رونویسی و پروموتر تنظیم می کند-. FOXM1 به کمپلکس رونویسی YAP/TEAD متصل می‌شود و با هم نقش رونویسی را در مناطق تنظیم‌کننده ژن‌های کنترل‌شده چرخه سلولی{6}} ایفا می‌کنند و بر تکثیر سلولی تأثیر می‌گذارند. بر اساس مکانیسم فوق، این آنتی بیوتیک طیف گسترده ای از کاربردها را در تحقیقات ضد تومور نشان می دهد.

بررسی مکانیسم هدف گیری مستقیم FOXM1
مطالعه‌ای که در Nature Chemistry در سال 2011 منتشر شد نشان داد که تیوسترپتون مستقیماً با پروتئین FOXM1 در سلول‌های سرطان سینه انسان MCF{8}}7 تعامل دارد. تجزیه و تحلیل بیوفیزیکی نشان داد که به طور خاص به FOXM1 متصل می شود و از اتصال FOXM1 به سایت های هدف ژنومی در سنجش های سلولی جلوگیری می کند. این مطالعه اولین مطالعه ای است که نحوه عملکرد این ترکیب را در هدف قرار دادن FOXM1 در سطح مولکولی روشن می کند. مطالعه دیگری نشان داد که سطح پروتئین FOXM1 را از طریق مکانیسم‌های وابسته به ردوکس و پروتئازوم{12} کاهش می‌دهد و با آنتی‌اکسیدان NAC و مهارکننده پروتئازوم MG132 از کاهش تنظیم می‌شود.

مطالعات پیچیده رونویسی YAP/TEAD/FOXM1
یک مطالعه در سال 2017 منتشر شده در Gastroenterology نشان داد که در سلول‌های سرطان کبد، YAP/TEAD4 پروفایل‌های بیان ژن بی‌ثباتی کروموزومی را از طریق القاء و اتصال FOXM1 هدایت می‌کند. مهار FOXM1 با تیوسترپتون یا مسدود کردن تعامل YAP{4}}TEAD4 با Verteporfin، الگوی بیان ژن ناپایداری کروموزومی را کاهش داد. تزریق این عامل در موش‌های تراریخته YAPS127A باعث کاهش رشد بیش از حد کبد و علائم بی‌ثباتی کروموزومی شد که نشان می‌دهد هدف قرار دادن این کمپلکس ممکن است یک استراتژی جدید برای درمان سرطان کبد باشد.

القای توقف چرخه سلولی و مطالعات آپوپتوز
تیوسترپتون به طور انتخابی باعث توقف چرخه سلولی سرطان پستان در فازهای G1 و S شد و از طریق کاهش{0}تنظیم FOXM1 منجر به مرگ سلولی شد، در حالی که هیچ تأثیری بر بیان و تکثیر FOXM1 در MCF غیر تبدیل‌نشده-10A نشان‌دهنده سمیت سلول‌های اپیتلیال پستانی نداشت. در کارسینوم سلول سنگفرشی حنجره (LSCC)، این ترکیب زنده ماندن سلولی را به صورت وابسته به دوز- و زمان- مهار کرد، باعث توقف چرخه سلولی فاز S و مهار سنتز DNA شد، و از طریق مسیر وابسته به میتوکندری{10}وابسته به راه{10}به میتوکندری به آاز{10} و وابسته به فارین، آپوپتوز را القا کرد. مسیر بیرونی در مدل پیوند زنوگرافت LSCC موش برهنه، درمان با این آنتی بیوتیک به طور قابل توجهی مانع از ایجاد تومور، تکثیر و القای آپوپتوز شد.

مطالعه سرطان پستان منفی سه گانه (TNBC).
در سلول‌های MDA{0}}MB-231 TNBC، تیوسترپتون ناهنجاری‌های دوک میتوزی، توقف میتوزی و مرگ سلولی آپوپتوتیک را القا کرد، سمیت سلولی پاکلیتاکسل را به‌طور قابل‌توجهی افزایش داد و در رده‌های سلولی مقاوم به پاکلیتاکسل مؤثر باقی ماند. یک مطالعه در سال 2022 نشان داد که این عامل به تنهایی به طور قابل توجهی رشد تومور، متاستاز ریه و تعداد کانون های تومور را در مدل پیوند سیژنیک 4T1 TNBC مهار می کند و بیان FoxM1 را مهار می کند.

مطالعات مصرف ترکیبی دارو و معکوس مقاومت دارویی
تیوسترپتون، در ترکیب با Olaparib بازدارنده PARP، کاهش بیشتری در زنده ماندن سلولی در سلول‌های سرطان سینه با افزایش شکستگی‌های دو رشته-DNA نسبت به یک عامل منفرد ایجاد کرد. در سرطان تخمدان مقاوم در برابر شیمی درمانی، این ترکیب FOXM1 و اهداف پایین دستی آن CCNB1 و CDC25B را کاهش داد و اثرات هم افزایی در ترکیب با پاکلیتاکسل و سیس پلاتین نشان داد. علاوه بر این، بیان مارکرهای سلول های بنیادی استئوسارکوم را کاهش داد و حساسیت دارویی به سیس پلاتین را افزایش داد.

تحقیق در مورد سایر انواع تومور
تیوسترپتون از طریق برنامه‌ریزی مجدد با واسطه FOXM1 ماکروفاژهای مرتبط با تومور که به سمت فنوتیپ M1 پلاریزه شده‌اند، پاسخ ایمنی ضد توموری را در کلانژیوکارسینوم داخل کبدی ترویج می‌کند. در سرطان معده، مهار استرس اکسیداتیو ناشی از FOXM1، اتوفاژی و آپوپتوز به طور قابل توجهی تکثیر سلولی، مهاجرت، تهاجم و رگزایی را کاهش داد. در مدل پیوند زنوگرافت زیر جلدی سرطان پانکراس، درمان 17 میلی گرم بر کیلوگرم با این آنتی بیوتیک رشد تومور را به طور قابل توجهی مهار کرد.